Is leefstijlmonitoring een vorm van onvrijwillige zorg?

U bevindt zich hier: Home | Leefstijlmonitoring | Is leefstijlmonitoring een vorm van onvrijwillige zorg?

Is leefstijlmonitoring een vorm van onvrijwillige zorg?

Geen camera’s

Van belang is dat de systemen voor leefstijlmonitoring, ook met een uitbreiding met geavanceerde bewaking / passieve personenalarmering geen gebruik maken van camera’s. Alleen van nietsziende sensoren. Voor de wetgeving maakt dat niets uit (zie verder), maar wel voor het gevoel van zowel betrokken mantelzorg, professionele zorgverleners als de cliënten zelf. De laatsten kunnen met camera’s het gevoel hebben constant bekeken te worden. Camera’s worden door mantelzorg en professionele zorgverleners meer als een inbreuk op de privacy ervaren dan nietsziende sensoren.

Toch kunnen overigens bijvoorbeeld mensen met dementie de sensoren van een systeem voor leefstijlmonitoring ervaren als camera’s. Hoewel het dus infrarood bewegingssensoren zijn die niets meer 'zien' dan een warmtebron in de vorm van een menselijk lichaam.

Wet Zorg en Dwang

In februari 2018 is de Wet Zorg en Dwang na een lange periode aangenomen in de Eerste Kamer. De wet is ook van toepassing voor de thuissituatie, hoewel dit nog wel moeten worden uitgewerkt.

Toezichthoudende domotica, waaronder ook systemen voor leefstijlmonitoring, vallen onder onvrijwillige zorg als de cliënt of diens vertegenwoordiger zich er tegen verzet. De cliënt of diens vertegenwoordiger moet dus toestemming geven. Dit moet worden opgenomen in het zorg(leef)plan, Elektronisch Cliënten Dossier (ECD). Is er geen toestemming? Dan kan leefstijlmonitoring toch worden toegepast, maar alleen als een uitgebreid stappenplan wordt gevolgd (zoals vastgelegd in de Wet Zorg en Dwang).

Het stappenplan is verplicht bij 3 vormen van zorg. Leefstijlmonitoring valt hier niet onder, omdat een bepaalde functie een alternatief kan zijn voor een van de drie vormen waarvoor het stappenplan verplicht is.

  1. Medicatie die het gedrag of de bewegingsvrijheid beïnvloedt en niet volgens de professionele richtlijnen wordt voorgeschreven
  2. Beperking van de bewegingsvrijheid door bijvoorbeeld fixatie
  3. Of insluiting

Het komt regelmatig voor dat zorgprofessionals in de thuissituatie ertoe overgaan om bij een alleenwonend persoon met dementie de buitendeuren op slot te draaien. Een alternatief hiervoor is het systeem Sensara. Dit systeem heeft de functie dwaaldetectie: je krijgt een melding als er een persoon in de woning is en die naar buiten gaat. De persoon met dementie hoeft hiervoor geen technologie te dragen en je krijgt geen valse melding als een zorgprofessional of mantelzorger in- en uitloopt. Deze functie is instelbaar via een app voor de mantelzorger en kan ook binnen bepaalde vaste tijden worden ingesteld, bijvoorbeeld tijdens de nacht. Deze functie kan dus een alternatief zijn voor insluiting. Toestemming van de cliënt of diens vertegenwoordiger is hiervoor voldoende en er is vervolgens geen stappenplan nodig.

Maar: de Wet Zorg en Dwang geldt alleen als er professionele zorgverlening bij is betrokken. Inzet van een sensor en bijvoorbeeld cameratechnologie door de mantelzorg valt niet onder de Wet Zorg en Dwang.

De systemen Sensara en Livind worden (ook) direct aan de mantelzorg verkocht. Zo lang een zorgprofessional alleen een adviserende rol heeft en zelf niet actief meekijkt is er niets aan de hand. Wanneer er wel actief wordt meegekeken, bijvoorbeeld door een casemanager dementie, dan is de Wet Zorg en Dwang wel van toepassing.

Facebook Twitter LinkedIn

Abonnee worden?

Welke mogelijkheden bieden domotica en waar moet je op letten? De kenniscirkel van Vilans biedt onafhankelijke informatie in de vorm van productvergelijking, voorbeeldprojecten, programma’s van eisen, workshops en tips voor financiering. Persoonlijk en altijd op maat gesneden!

Geïnteresseerd? Lees meer informatie en meld je aan!

domoticawonenzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.